علی صادق آبادی

 

27 سالگی مقدس بود، شاید هنوز هم باشد

درست مثل 7 یا 107 که هر کدام داستانی دارد به تلخی عمر

 

"مردی که دنیا را فروخت" تمام دنیا را

 

در ایام بلوغی صورتی و نارس، شاید از درون دود و موسیقی ناب... شاید

یا وقتی که "دیوانه خندید" و رفت...

نمی‌دانم از کجا شروع شد

شاید حسی درونی بود یا عکس العملی بیرونی در واکنش به محیط

در تضاد با آرزوهای دم دست و دوردست!

 

هزاران بار از آن زمان با خود مرور کرده‌ام

حتی این روزها که با یادآوری آن لبخندی تیره چهره‌ام را در پریشانی و دودلی غرق می‌کند

 

اما می‌دانم که هیچ‌گاه مانند آن روزها جدی نبود

می‌خواستم اما نمی‌توانستم

ترس...

ترس از بدتر از بد...

ترس از شکستی دوباره در دنیا‌ی بالا! شاید هم پایین!

حتی یک‌بار که دوستی در آخرین لحظات فرار دستم را گرفت و صورتم از برخورد انسانی‌اش سرخ شد،

نمی‌دانستم چه کسی اشتباه کرده  است، من ناکام شدم یا او

 

...

 

امروز که در این جادوی 27 ایستاده‌ام

دیگر آن جذابیت قبل را برایم ندارد، از ترس هم می‌ترسم

نزدیک‌ترین راه، بهترین گزینه است؟؟؟!

نمی‌دانم

 

"شاید هزار سال پیش این‌جا می‌زیسته‌ام"

...

لینک مستقیم به مطلب